annem diyor ki, bundan 2 yıl sonra onu hatırladığında ağlamak yerine güleceksin, yaptıklarına, kendini harap etmene güleceksin. onun diye dinlemediğin all my loving’i sevgiline kek yaparken dinleyeceksin. o sever diye 4 senedir kestirmediğin saçlarını hep istediğin o küt kesime çevireceksin. bundan 2 yıl sonra yine Gökçen olacaksın, en fazla 2 yıl. kalbin o minik kalbin yenileyecek kendini. öyle mi olacak? ben yine senin gibi tekrar ilk kez birini öpüyor gibi hissedecek miyim, korkusuz sevebilecek miyim? yoksa her zaman dediğim gibi insan tek bir defa mı aşık olur? neden bu kadar korkağım ben, neden

kedidirokedi
Ama her şey yalnızlık içinde büyüdü. Büyüdü. İnsan sevgisi zaman zaman yalnızlığımızın boyutlarını aştı, zaman zaman da insanlar yalnızlığımızı birbaşınalığımızdan daha derin, daha dayanılmaz boyutlara iteledi. O zaman kentin denizlerini izledik. Dalgaların köpüklerinin sonsuzluğu anımsattığı bir zaman ışığında. Kuzey rüzgarının mavi-yeşile bürüdüğü suların yüzeyinde. O kentte kimse mutlu olmadı, ama kimse de mutsuz değildi. Çünkü kimse inanmaz mutluluğa.
Tezer Özlü, Yaşamın Ucuna Yolculuk (via kedidirokedi)